Naghihintay

Nagising siya sa katotohanang, mahirap magmahal.

Isang pagbabago sa kabanata ng kanyang buhay ang magmahal. Maramdamang ang pagmamahal na ito ang babago sa pagtibok ng kanyang puso.

Masarap ang unang araw na makasama ang minamahal. May mga araw na nais mong lagi siyang kasama sapagkat ninananais mong madama lagi ang kanyang paglalambing. Malambing siya, mabait.

"Sige na, ako na.Okey na.Maupo ka na lamang," mga matatamis na salitang kanyang binibitiwan. Mga salitang ginagamit niya sa tuwing sila'y magkasama.Hindi niya hinahayaang gumawa pa siya matapos lumabas sa trabaho.

"Pwede bang maging tayo?,"ang mahiwagang pangungusap na kanyang binitiwan na siyang gumising sa natutulog niyang puso.

Saan hahantong ang pag-ibig na ito?

Malimit niyang sinasabi, na masaya siya na naging bahagi siya ng kaniyang buhay. Ang sarap marinig sa iniibig. subalit, lumilipas ang mga araw, lingo at buwan, tila napapalitan ng pagdududa at pagseselos ang pakiramdam na iyon.

Selos na nagbubunga ng matinding pagdududa na nagdudulot nang pasakit sa puso ng taong nagmamahal. Bakit ganito ang kanyang pakiramdam?

Sa kabila ng mga ganoong pakiramdam, naroon at sa isang sulok ng marubdob na pag-ibig, nanatiling nagtitiis,dahil nagmamahal siya.

"May gagawin ka ba bukas?"aniya. "Wala ang kanyang isinagot." "Baka gusto mo akong i-date?""Sige."

Nagtakda ng oras ng pagkikita kinabukasan. Maaga siyang gumising sa panananbik sa muling pagkikita.Isang matamis na kabanata ang pagkikitang iyon, hindi makakalimutan.

Hindi niya kayang mangyaring ang isinugal na pagmamahal sa kanya ay bigla na lamang mawala. Handa niyang isuko ang lahat mapanindigan lamang ang desisyong magmahal hanggang wakas. Subalit, paanong magtatagal ang pag-ibig na sa simula pa lamang may paghadlang, may pagkatakot, ikinukubl.

Hanggang saan hahantong ang isinugal na pag-ibig ng taong sumisinta?Saan dadalhin ang kapalarang minsang binago ng isang pagnanais, ang magmahal at mahalin?

Hanggang saan?

Sa Habang Panahon

Happy Easter Sunday sa lahat.

Tapos na ang mahal na araw. Tapos na ang mga pagtitika ng mga Katoliko. Wala ng bawal? Isang pasasalamat ang dapat nating ipahatid sa ating Panginoong Hesus sa kanyang pagpapakumbaba, pagpapakasakit at pag-aalay ng sariling buhay para sa ikapagpapatawad ng mga kasalanan ng sanlibutan. Ang kanyang mga pasakit at mga naging pagdurusa para sa ating lahat ay isang magandang halimbawa na anuman ang mangyari, anuman ang maranasan, wala ng mas hihigit pa sa pasakit na naranasan ng mahal na Panginoon. 

Marapat lamang na tayo ay magpasalamat sa kanyang handog na buhay sa atin Marapat lamang nating isaisip at isapuso na anuman ang kasalanang nagawa ng ating kapwa sa atin ang pagpapatawad ay dapat laging may  presensya. Walang kasalanang hindi napapatawad. Walang kasalanang hindi pinatawad ng Lumikha. Kaya't sino tayo upang hindi marunong magpatawad at lumimot sa kasalanang nagawa ng ating kapwa laban sa atin. Hindi tayo magiging masaya kung nandun ang bigat ng damdamin sapagkat hindi natin mapatawad ang ating kapwa. Masarap mamuhay ng may pag-ibig sa ating puso.

Marahil ang bawal sa ating mga Katoliko ay tapos  na sa araw na ito. Subalit sa patuloy na daloy ng ating buhay, dapat nating isaisip ang sampung utos sa atin upang ang mga ipinagbabawal ay patuloy nating maisabuhay. Mahirap man kung minsan, at hindi natin naiiwasang gumawa ng pagtalima sa kanyang mga utos, ang mahalaga marunong tayong magsisisi at humingi ng tawad sa anumang kasalanang ating nagawa.

Ang pag-alala sa kanyang pasakit para sa ikatutubos ng ating kasalanan ay isang mahalagang katangian na bilang isang Kristyano ay maisip natin, anuman ang ating pinagdaanan, pagdadaanan, isipin nating nandyan lagi si Hesus sa habang panahon.