A College Student Named Rose

I absolutely love this story........ It made me cry. Very touching.

"An 87 Year Old College Student Named Rose.

The first day of school our professor introduced himself and challenged us to get to know someone we didn’t already know. 

I stood up to look around when a gentle hand touched my shoulder. I turned round to find a wrinkled, little old lady beaming up at me 

with a smile that lit up her entire being. 

She said, “Hi handsome. My name is Rose. I’m eighty-seven years old. Can I give you a hug?”

I laughed and enthusiastically responded, “Of course you may!” and she gave me a giant squeeze. 

“Why are you in college at such a young, innocent age?” I asked.

She jokingly replied, “I’m here to meet a rich husband, get married, and have a couple of kids…”

“No seriously,” I asked. I was curious what may have motivated her to be taking on this challenge at her age.

“I always dreamed of having a college education and now I’m getting one!” she told me.

After class we walked to the student union building and shared a chocolate milkshake. We became instant friends. Every day for the 

next three months, we would leave class together and talk nonstop. I was always mesmerized listening to this “time machine” 

as she shared her wisdom and experience with me. 

Over the course of the year, Rose became a campus icon and she easily made friends wherever she went. She loved to dress up and she reveled in the attention bestowed upon her from the other students. She was living it up. 

At the end of the semester we invited Rose to speak at our football banquet. I’ll never forget what she taught us. She was 

introduced and stepped up to the podium.

As she began to deliver her prepared speech, she dropped her three by five cards on the floor. Frustrated and a little embarrassed she leaned into the microphone and simply said, “I’m sorry I’m so jittery. I gave up beer for Lent and this whiskey is killing me! I’ll never get my speech back in order so let me just tell 

you what I know.”

As we laughed she cleared her throat and began, “We do not stop playing because we are old; we grow old because we stop 

playing. There are only four secrets to staying young, being happy, and achieving success. You have to laugh and find humor every day. 

You’ve got to have a dream. When you lose your dreams, you die.

We have so many people walking around who are dead and don’t even know it!There is a huge difference between growing 

older and growing up.

If you are nineteen years old and lie in bed for one full year and don’t do one productive thing, you will turn twenty years old.

If I am eighty-seven years old and stay in bed for a year and never do anything I will turn eighty-eight. 

Anybody can grow older. That doesn’t take any talent or ability. The idea is to grow up by always finding opportunity in change. 

Have no regrets.

The elderly usually don’t have regrets for what we did, but rather for things we did not do. The only people who fear death are those 

with regrets.”

She concluded her speech by courageously singing “The Rose.”

She challenged each of us to study the lyrics and live them out in our daily lives.

At the year’s end Rose finished the college degree she had begun all those years ago. One week after graduation Rose died 

peacefully in her sleep.

Over two thousand college students attended her funeral in tribute to the wonderful woman who taught by example that it’s 

never too late to be all you can possibly be .When you finish reading this, please send this peaceful word of advice to your friends and family, they’ll really enjoy it!

These words have been passed along in loving memory of ROSE.

REMEMBER, GROWING OLDER IS MANDATORY. GROWING UP IS 

OPTIONAL.

We make a Living by what we get, We make a Life by what we give."

-from Angelina Smith's FB

Unselfish

Thank you for making me feels that I am important. I am not expecting anything from you. If you needed me just inform me, and I’ll be there. I will share what I have, and together we will make unselfish moments.

Safe Ito

Tanghalian. Masarap ang inihandang tanghalian ng ina ng isa sa aking co-teacher. Bulanglang na sitaw at pritong dilis na lalong pinasarap ng sukang may lahok na sili, dinikdik na bawang. Nabusog kami sa pagkain sobra, kasabay ko sa pagkain ang dalawa ko pang kapwa guro.

Natapos ang aming pananghalian dakong ika-isa na ng hapon. Iyon ay dahil sa habang kumakain kasabay ang masayang kwentuhan, kaya’t inabot na halos ng isang oras ang pananghaliang iyon.

Iniligpit na namin ang aming pinagkainan nang makadama ako ng biglang kirot ng sakit ng ulo. Hindi ko alam kung ito ba ay dahil sa sobrang kakatawa o dahil lang talaga sa sobrang init ng panahon.

Mabuti na lamang, to the rescue ang aking co-teacher, baon niya sa loob ng kanyang bag ang gamot na ini-indorso ni John Lloyd, ang Biogesic. Pwedeng inumin, kahit walang laman ang tiyan. Pero sa pagkakataong ito, busog na busog ako. Kaya safe na safe talaga. Mabuti na lamang handa lagi si Mam. Ako na halos ang umubos ng Biogesic na laman ng kanyang bag, dahil sa loob ng ilang araw na pagpunta sa paaralan, nagkakataon, kumikirot ang sakit ng ulo ko. Handa naman siyang magbigay ng gamot.

Maraming salamat po sa pagiging mapagbigay lalo na sa baon mong Biogesic.Hehehe.

Memories

Time passed by, but the memories of those didn't fade; it kept our tomorrows soar high, soar more and broaden our horizon.

Time ended the moment when yesterday had gone but it kept on ticking like a clock, and continued to move on,  for tomorrows never stopped, it kept on coming. Doing things for such special person is an experienced you wanted to do always just to make that person feels the importance, the chance that even for a single moment, you will do everything for that someone dear to me. It happened yesterday but those experiences will always be like water watering the plants, it makes them grow.

Not once, not twice, not thrice, but even for so many times I will keep on doing what makes you happy  for you to feel that as someone giving importance to you, I will do it again and again because you mean so much to me.

Memories of yesterday kept rushing back to me. When I am lying on my bed, it’s my prayer and my hope that when tomorrow comes, you will be right by my side and together we will be dreaming of  what might be impossible to happen, again. Although, I know it will be very impossible, I won’t stop, I keep on dreaming, I keep on praying that one day, you and I will be together again, after those special moments, just you and I had.

It’s hard to find the answer, it’s hard to look for the better ideas and words to express but what I know is that acceptance is the best way for us to broaden our horizon. Whatever happens, chances of gaining more experiences on whatever tomorrow may bring  is based on how we perceive the feelings of what that person is showing unto us. We can’t deny the fact that no matter how we show our compassion to one another we should always be ready for whatever circumstances that might happen.

I would like you to know, that I am very thankful to you. I am not expecting anything, but rest assured I will be there for you. I will do everything for you, just for you to feel that even for a ” once in a lifetime” experience, those memories will be worth reminiscing.

Let me be the one to utter this, “you mean so much to me”.    

Summer Escapade

It’s summer time, vacation time, especially in the Philippines, a place where we can enjoy the moment to the fullest.

During vacation, it is the time when family, friends, and colleagues usually go out and relax. Some of the most exciting activities during this time are mountain hiking, swimming, fishing, field trip and others. 

“It’s more fun in the Philippines”, the slogan of the tourism department, to showcase some of the country’s tourists best destinations, for both foreign and local tourists.

We need not to spend so much just to enjoy this summer, just explore the place where you live and the experience will be fun and at the same time, you will be acquainted to your locality, its resources and its hidden treasures.

I for one, experienced a priceless vacation moment.

My family and I decided to go to Manila  to visit some of the churches there and have a trip to some of its tourists attractions. We’ve been to Quaipo Church, Sta Cruz Church, Manila Cathedral ( which is under renovation), San Agustin Church and Baclaran Church. We also visited Luneta Park, otherwise known as Rizal Park, Manila Zoo, because of my nephews and nieces, Museong Pambata and  Intramuros. It was the first time we go out together, complete. We had fun, 'though that’s a tiring experience because we need to travel for more than four hours from Quezon Province to Manila. But the experience and the enjoyment paid off.

The enjoyment continued when after a week, my brother in law invited us to have swimming at the nearest resort in our place. In my almost three decades of existence in our place, I have never been to this resort yet this is the "talked of the town" resort when we hear Tiaong, Quezon. My nephews and nieces had fun, sliding over the slide besides the pool, and the sceneries around were too attractive not just for the young but also for the young at hearts. Giant statues of cartoon superheroes scattered around such as Hulk, SpiderMan, Captain America. I myself can’t resist, so I had a posed with these superheroes, together with my brother and sisters.

Our school administrator planned to go on Visita Iglesia. An excitement came unto me because, this would be my first time experience, going to a Visita Iglesia. Our destination was Tagaytay City. We visited seven churches to complete the fourteen Stations of the Cross, two stations per church. My colleagues at San Antonio I Elementary School, the place where I teach, had a wonderful holy week  because of this. Among these churches are The Pink Sisters, St. Gabriel, the Archangel Parish Church, Redemptorist Church, and others.

The experiences of summer vacation paused when we attended seminar worshops and I helped in organizing one, the journalism seminar workshop. After that very tiring moment, the adventure continues.

My friends and I had a great full packed experienced when we do the mountain hiking, visited old friends, went fishing and dived for a great swimming, just for one day!

It was early in the morning; we woke up early to prepare for planned escapade. We left the house before the sun set too high. Our first destination was the mystic mountain in our locality, where we had mountain hiking. In here, we took photos and relaxed for the beautiful scenes from the mountaintop. We stayed there for almost three hours. Going down, we dropped by the houses of our old friends. Even if we don’t bring with us the food, our stomach became full because every time we dropped by in their houses, we had snacks, and even lunch was served for us.  We came home half past three in the afternoon. We just rest for a while and then go straight to the nearest lake in our place, the Tikob Lake. A soon to be eco park lake in the years to come, where horseback riding, rock climbing, zip line, and others lined up for the project proposal.

Steps going down are too stiff, you have to hold tight to the bamboo alongside so that you won’t slip down. After a very perspiring walk going down, we reached the lake. We set up our fishing rod over the balsa or  raft.While waiting for the fish to catch we do the swimming. The water is very refreshing. I don’t know how to swim so I just stayed near the shore while some of them are busy and enjoy swimming. At once we visit our fishing rod to see if there is a catch. We had one, two, three and almost more than a kilo of tilapia catch for more than two hours stayed in the lake.

The sun was beginning to set, and so we decided to go home. My mother cooked rice earlier because she knew we’re hungry the moment we came home from the lake. My father cleaned the tilapia and put over the charcoal fire and grilled it.  We had a great dinner that night. My friends decided to go home just before midnight. We had some drinking sessions, singing as well and mostly make stories of what had happened that day. I fell asleep too fast may be because of that tiring but very exciting experience. Thank you for these experiences, my friends.

Vacation time is almost over, but the experiences I had this time was unique, wonderful and very exciting, at the same time, I was able to know my locality even better and experienced what is the best of my locality could offer to us.

You Came Along Again

Since the day that you left…, from that day, I   dreamed and hoped that another day, you and I will meet again wherever we are, visit the place where we used to be and take extra time reminiscing memories of the past.

Amazement comes to me when I received a message from you that you want to see me, you want to talk to me, you want to spend some time with me and you want to have some precious moment with me. At first, I was hesitant to go because its been so long we haven’t seen each other. Though, we had conversations through cell phone, chat through facebook, still I don’t know what to do right at that moment. But, I must have enough guts. I want to see you and I want to spend momentous time with you.  I must admit, both of us felt the same feelings, the wants of seeing each other again. You   even  called me to confirm if I will be coming.

I started waiting for you. I arrived at exact time you were told me to come to the place where we should meet. I am excited to see you… your eyes, your face, everything. I felt nervous a bit for what reason I don’t know.  Until you came along, you never change. Your beautiful hair, your twinkling eyes, your pointed  nose and of course you yourself, still the same person I used to admire before ,is still having the same face that I am deeply wanted for. You said, “hello”… and the conversation started the way how I wanted and the rest were history. 

For whatever happened that day, I knew it will always be a part of our life time’s momentous event. I don’t know when it will be happening again, but those memories will always be as fresh as the newly blossoming flowers in the middle of the rainforest where everything keeps fresh and wonderful.

Pambihirang Sandali

Isang pambihirang pagkakataon talaga ang araw na ito.

Labor Day, walang pasok, oras ng pamamahinga. Matapos ang aking panonood ng isa sa mga paborito at inaabangang teleserye sa umaga, kinainipan ko ang mabagal na takbo ng oras, kaya’t matapos ang pananghalian, mainit man ang panahon, pinilit kong maidlip sa aking kwarto.

Bandang hapon na iyon nang marinig ko na maingay sa aming sala, pilit kong inulinig kung sino sino ba ang nagkukwentuhan. Dumating pala ang aking kapatid na panganay. Nakikipagkwentuhan kina Inay at sa   dalawa ko pang kapatid.

Bumangon ako, mga bandang alas singko y media na ng hapon. Kumpleto kami ngayong araw na ito. Dumating din ang aking bayaw, may dalang lulutuing manok at mga hinog na mangga.

Siya na ang nagluto ng dala niyang manok habang tapos ng lutuin ang kanin ng mga oras na iyon. Sabay-sabay na kaming kumain ng hapunan. Magulo, pero halos lahat kami marami ang nakain dahil sa sarap ng pagsasalu-salong iyon.

Pinanood rin namin ang paboritong palabas ng mga bata sa primetime bida, matapos ang panonood ng balita. Pinatay na ni Tito Do, ang bunso kong kapatid ang t.v. matapos ang Juan Dela Cruz at hinayaan na lamang na maglaro ang aking mga pamangkin, samantalang ako, sina Inay at Tatay, at ang aking mga kapatid at bayaw ay masayang nagkukwentuhan sa aming terasa.

Pinangunahan ng aking Ina ang pagbibiro na kanyang narinig minsang isang gabi na sila ng aking ama ay dumalo sa isang miting de avance. Sinundan naman ng biro na naririnig naman ng aking kapatid na panganay sa FM station na paborito niyang pakinggan dahil sa mga patawang bentang benta sa mga nakikinig na tulad niya.

Halos magkaroon ng kabag ang aming tiyan sa katatawa sa mga patawang bentang benta para sa aming lahat nang gabing ito. Siyempre may seryosong usapan rin.

Kaysarap naman ng ganitong pakiramdam, buo ang pamilya at sama-samang nagkukwentuhan mula sa mababaw na biro at nadadagdagan ng seryosong usapan habang lumalalim ang gabi.

Hatinggabi na talaga natapos ang masayang usapang iyon.

Pagmamalasakit

Ang aking malasakit sa iyong buhay ay parang apoy na nag-aalab sa puso ko. (Jn. 2:17)

Meet My Second Parents

Sabado, isang pangkaraniwang araw lamang ... na inakala ko, subalit hindi pala.

Sa halos ilang taon, wala akong masyadong balita sa kanila. Sa halos ilang mahahalagang araw, hindi ko sila nakakasalamuha. Hanggang sa bandang alas 9:00 ng umaga,may natanggap akong mensahe.  

Ninang Eyang: "Vi'ven, (kung ako'y kanilang tawagin), ipinapakumusta ka ni Mommy Bhe (ang tawag namin sa kanyang mommy), text ni Ninang Eyang (ang palayaw na itinatawag ko sa bunsong anak ni Mommy Bhe)." 

Ako: "Ah, ok naman po, dadating po ba sila?Pakisabi po kumusta?" ang reply ko.

Ninang Eyang: Nandito sila. Aalis na sila bukas. (April 26, Sabado. April 27 aalis na sila).

Ako: Ah ganun po ba? siya punta po ako dyan mamaya.Tapusin ko lamang po ang ginagawa ko.

Ninang Eyang: Oo, gusto ka niya makita.

Ako: Sige po, after lunch po nandyan na ako.

Natapos doon ang aming conversation.

Gabi na nang ako'y tumungo sa kanila sapagkat bumili pa ako ng konting maipasalubong kay Mommy Bhe.

Sino nga ba sila sa aking buhay?

Mahalagang bahagi sila ng aking nakaraan.

    Si Mommy Bhe at ako (4-27-13)

Nag-aaral ako sa isang pribadong kolehiyo sa lunsod ng San Pablo nang makilala ko si Gng. Maria Divina Espino Constantino (si Mommy Bhe). Siya ang guro ko sa mga ilang mahahalagang subjects sa Education at guro rin sa pampublikong paaralan sa nasabing lunsod. Ipinakilala ako sa kanya ng aking kaibigang si Folrie May Castillo (Mami May ang tawag namin sa kanya. May edad na siya nang magpasyang magtuloy ng pag-aaral sa pagiging guro). Hanggang sa nagkapalagayan kami ng loob ni Mommy Bhe. Bawat problema naikukuwento ko sa kanya. Dumating ang sandali na magpapasya na akong tumigil sa pag-aaral.Dahil mahal ang tuition sa kolehiyong aking pinapasukan, nagkaroon kami ng problemang pinansiyal.Subalit, sinagip ako ni Mommy Bhe at ng kanyang pamilya. 

Shift Manager noong mga panahong iyon ang kanyang panganay na anak, si Sir Jobert sa isang fast food chain, ang Jollibee. Sinabi niya na tutulungan nya akong maipasok sa Jollibee at magpapatulong sa kanyang anak upang hindi ako mapatigil, at iyon nga ang nangyari. Hindi lamang iyon, sa kanila na rin niya ako pinatuloy kasi malayo ang aming tahanan, kailangang maaga lagi ang aking pasok, at itinuring na bunsong anak sa labas,hehehe. 

Nakaanim na buwan na ang nakalilipas. Sa mga panahong iyon, natustusan ko ang aking pag-aaral. Trabaho sa umaga, pasok sa gabi. Mahirap pero kinaya ko, sa tulong ng aking gumabay na pangalawang mga magulang sina Mommy Bhe at Lolo Bhong (ang kanyang  butihing asawa) at mga itinuring na kapatid. 

 Kami ni Lolo Bhong (4-27-13)

Tapos na ang anim na buwan, namomoroblema na naman ako kasi wala na akong maipapang-tuition. To the rescue ulit si Mommy Bhe. 

"Ipapasok kita bilang student assistant (S.A.) sa Laguna College," wika ni Mommy Bhe. "Magpapatulong tayo kung paano papasok doon," sambit nya. Bago pa man ako matapos sa Jollibee, nakapaskil na ang aking pangalan sa bulletin board ng L.C at hinahanap na ako para sa interview. Sa madaling salita natanggap ulit ako. Tuloy ang pag-aaral. Naging S. A. ako sa L.C. accounting department mula second year college hanggang sa matapos ko ang aking pag-aaral. Iyon ay sa tulong nina Mommy Bhe, habang sa kanila na rin ako tumitira.

Nakatapos ako ng pag-aaral, nagturo sa pribadong eskwelahan at nasa poder pa rin nila ako. Hanggang magdesisyon ang mag-asawa na ipagpatuloy ang planong pumunta ng ibang bansa upang makasama ni Mommy Bhe ang kaisa-isa niyang kapatid, at natupad iyon. 

Ilang taon ang lumipas, umuuwi sila at nagkikita kami. Hanggang sa itong pinakahuli, nawalan kami ng komunikasyon sa cellphone,mabuti na lang at naisipan ni Ninang Eyang na itanong kay Mam Juliet (kaibigan kong guro na kamag-anak nila)  ang bago kong cellphone numbers, at itinext niya ako kahapon.

Mahalagang yugto ng pangyayari sa aking buhay ang makilala si Mommy Bhe, ang kanyang pamilya dahil sa kanila, natupad ang aking pangarap na maging isang guro.

Hinihintay Kita

Bilang ng mga araw

Ikaw ang nais na matanaw

Ikaw ang nais masilayan

Sa umaganag sisisilay sa akin

Kay hirap isipin naman

Pagsinta mo'y nasa imposibleng daan pa

Subalit paano tayo magtatagpo

Ikaw at ako, tunay na magkalayo

Ipinagdarasal ko

Mula sa araw na ito

Kahit isang saglit,kahit sandali

Mayakap at mahagkan kang muli

Hinihintay ko

Muling pagbabalik mo

At sa araw na iyon

Madadarama mo ako mismo sa iyo.

3-Day Seminar Workshop on Campus Journalism's Photos

Puno ng mga participants...mga datihan na at baguhang  school paper advisers (SPA), unang araw ng 3-day seminar workshop on campus journalism sa San Antonio II E/S. 

April 15, marami ang dumating nang maaga subalit dahilan sa karamihan talaga ay baguhan sa lugar halos makaabot na sila sa arko ng Villa Escudero sa Tiaong,Quezon,ibig sabihin nakalampas na sila sa venue, kaya't yung iba mas piniling lakarin pabalik para hindi na makalampas pa.

Panoorin natin ang opening ceremonies' photos. Please follow the link.

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.360445534076285.1073741827.100003325235058&type=3

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.360441720743333.1073741826.100003325235058&type=3

Matapos ang opening, nagdiretso agad sa first speakers na sina Mam Edith Fule at Mam Linda De Leon. Sumunod na ring naging speakers sina Mr. Leo Abril , Radio broadcaster ng local radio station ng San Pablo City bago naging City Information Officer,  Mr. Nani Cortez, President ng 7 Lakes Press Corps, Mam Lorna Ruba, Mam Lorna Cataag, Mam Rhea Dacara, Mam Antonia Tadoy, Mam May Lyn Mojica, Mr. Sonny Cabael, Mam Rosete Eseo, Mr. Matrin de Lima, Mam Thess San Gabriel,Sir Romel Ladisalo, si Sir Patrick Ilagan, Mam  Michelle Banca, Ate She Asprec ng Herald Publishing, Mr. Dennis Lacsam at yours truly, Mr. Vivencio Panganiban. 

Narito ang mga larawan, pakisundan ng link.

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.360447667409405.1073741828.100003325235058&type=3

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.360454084075430.1073741830.100003325235058&type=3

Kinumpleto ng mga speakers ang mga kategroyang Pagsulat ng Balita, Pagsulat ng Editoryal, Pagguhit ng Editoryal Cartoon, Lay Outing, Photojourn, Copy Reading, Radio Broadcasting, Pagsulat ng Lathalain, at Pagsulat ng Balitang Sports sa parehong medium, English at Filipino sa loob ng tatlong araw na inilaan sa kanila.

Libre ang snacks at lunch ng mga participants sa loob ng tatlong araw na iyon. kaya't kahit panu masaya sila mula ito sa Division Inset Fund.

Mainit man, pasalamat pa rin kami sa mga naging bisita na  mga school heads, district supervisors, at syempre nandun din ang ating OIC-SDS Mrs. Susan Oribiana, maraming salamat po.

Narito po ang mga larawan paki-click ng link sa ibaba.

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.360438250743680.1073741825.100003325235058&type=3

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.360458247408347.1073741831.100003325235058&type=3

Masaya rin namang tinapos ang naturang seminar workshop, gayundin nagkaroon ng pagpili ng mga mahuhusay na output sa loob ng  tatlong araw na iyon. Congratulations sa mga nagwagi. Hanggang sa muling pagkikita natin sa Division Schools Press Conference 2013.

Mga larawan ng nagwagi at closing ceremonies.Paki follow ng link.

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.360463924074446.1073741833.100003325235058&type=3

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.360466250740880.1073741834.100003325235058&type=3

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.360466250740880.1073741834.100003325235058&type=3

Syempre, maraming salamat sa mga taong nasa likod ng seminar-workshop na ito, ang aming mga supervisors, mga kapwa ko officers, thank you po sa inyo.

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.360459867408185.1073741832.100003325235058&type=3

Favorite Sites

My Accounts:
http://www.facebook.com/?q=#/vivencio.panganiban?ref=tn_tnmn

References:
http://www.facebook.com/vivencio.panganiban/app_slideshare
http://www.slideshare.net

Blogs:
http://www.ourparishpriest.blogspot.com
http://vencigold.blogspot.com
http://denmar1978.blogspot.com

Salamat, naalala mo Ako

Nai-kwento lang sa kin.

Nasa biyahe ako, isang umaga upang dumalo sa isang pagpupulong. Kausap ko ang isang kakilala sa loob ng sasakyan. Maingay ang dyip, kaya’t anuman ang tunog, kailangan malakas ito upang marinig mo talaga. Nasa bulsa ng aking pantalon ang aking cellphone. May paminsan-minsang nagtetext, naririnig ko, kaya’t nababasa ko. Hanggang sa hindi ko sinasadyang kuhanin ang cellphone sa aking bulsa sa anong kadahalinan, hindi ko alam.

May tumatawag pala, at sa hindi ko sinasadya, napindot ko na pala ang answered kaya’t ilang Segundo na siyang naghihintay, subalit hindi ko pa nakakausap. Subalit hinintay nya ako. Hanggang sa napatingin ako, “Mam, saglit may tumatawag pala,” paalam ko sa aking kausap.

“Kumusta sir?” wika niya. Pasensya na at hindi kita narereplayan. May mga text message ka pala sa akin. Dun napupunta sa spam. Inayos ko kasi cellphone ko. Ayan ok na ulit, ayon sa kanya. Sabi ko naman “oo, holy week at itong mga nagdaang araw tinetext kita. Kaya lang hindi ka nagrereply, kaya inakala ko abala ka.” Hindi sir. Talaga lang hindi ko nakikita mga text mo. Pasensya. Sabi ko “ok lang.”

Palibhasa dadalo ako ng pagpupulong, ibinaba ko na ang cellphone, may pupuntahan din naman siya. Hanggang sa nagpaalam siya sa akin.

Sabi ko, “maari ba akong pumunta sa inyo?” Sa next week na lang daw kami magkita. Iyon ang huling sinabi niya sa akin. Mamimiss ko man siya, kailangan kong maghintay sa kanyang pagdating.

Pero patuloy pa naman ang aming komunikasyon, kasi may cellphone pa naman, may text pa naman. 

Eleksyon 2013

2013… ang taon ng pangangampanya ng mga pulitiko. Panahon ng eleksyon. Panahon ng kampanya, para sa lokal at nasyonal, mula konsehal ng bayan hanggang sa senador.

Bakit nga ba ang posisyon sa gobyerno, maging konsehal man ng bayan o hanggang sa pagiging senador, pinagkakaabalahan, pinag-aagawan at kung minsan, tanggapin natin talagang hanggang sa patayan nangyayari. Parang pelikula lang pero totoo. Bakit nga ba?

Ito nga ang kwento. Sa pagiging pulitiko, sa oras na umupo ka, bakit ba ang dating maliit na bahay lang ng isang umupong pulitiko, kapag napaupo na sa kahit konsehal, mayor man o sa senado, teka lumalaki na at nagiging mala-palasyo. Dati, sabi nga ng isang radio commentator, dati, ang bahay,mahilamusan man ng isang puting pintura ayos na. Ngayon, aba halos kada taon iba-iba ang kulay ng pintura ng bahay. Kung dati napuputulan ng kuryente, heto ngayon, may internet na sa bahay, “wifi” pa! Ang mga bagong gadget nabibili na, ipod, iphone, tablet, laptop at netbook, pati flatscreen tv mayroon. Hindi maiiwan ang pagkakaroon pa ng bagong kotse, name the latest model at iyon ang gamit. Kung minsan nga eh mga nahaharang pa sa custom kasi mamahalin talagang sasakyan. Ang mga anak, hindi na sa isang pangkaraniwang pribadong paaralan lamang pumapasok, sa isang eksklusibong eskwelahan pa. Sabi nga ni Tito Boy "eksplosibong!eksklusibo!"Kung minsan, sa ibang bansa pa mag-aaral, para sosyal ang dating.

May mga kandidatong nag-aral sa ibang bansa, naging kilala sa larangang kanilang pinili subalit, biglang makikita mo nakasabit ang tarpaulin dahil kandidato na. Ano pa ang gusto ng mga ito? Ang pasukin ang magulong buhay ng pulitika o ano pa nga ba?

Ganan sila, subalit hindi naman lahat.

Subalit mas natatakluban ng mga traditional politicians ang mga kakakaunting kandidatong pagsisilbi talaga sa bayan ang hangad. Makikilala mo kung sino sila. Sila iyong mula pagkandidato, pagdating sa kanilang statement of assets and liabilities, sila ang may pinakakakaunting yaman at halos hindi nadagdagan ang yaman. Sila iyong tunay na lumalaban sa karapatan ng mga api, sabi nga nila. Subalit ilan nga lang ba sila?

Nakalulungkot, subalit kailan kaya magiging makatotohanan ang slogan ni P-Noy, “Tayo na sa tuwid na landas.”

Sa Kabilang Dulo ng Daigdig

-naikwento lang sa akin...

Bakit ba kung magmamahal man tayo, hindi natin makuha ang nais nating matanto sa isang tao? Nasambit sa akin ng isang kaibigan, "handa mong isama sa habambuhay ang isang tao kung tanggap mo ang lahat-lahat sa kanya."

Tama nga naman. Bakit ba tayo magmamahal ng panlabas lamang ang nais natin sa kanya?Kinakailangan ba maganda siya? Kinakailangan ba maputi, kaakit-akit? Kinakailangan ba tanggap siya ng lahat ng iyong kakilala lalo't higit ng iyong mga kaibigan at mga magulang? Ano ba ang hinahanap natin? O sino ba ang hinahanap natin? Ang taong kakasamahin ng ating mga kaibigan o ating mga magulang? Hindi ba't taong nais mong ikaw mismo ang makikisama habang buhay?

Ang tanging tanong lamang naman, mahal n'yo ba ang isa't isa? Tanggap nyo ba ang isa't isa? Tanggap n'yo ba ang kahinaan at kapulaan ng isa't isa? Kung oo ang sagot sa lahat ng ito, siya na ang taong nais mong makasama sa habambuhay.

Subalit, paanong kung ang taong nais mong makasama ay ang taong nasa magkabilang dulo pa pala ng daigdig ang agwat? Ang taong nais mong makasama ay kinakailangan pang tumawid ng isang milya upang magkatagpo ang inyong landas? Maari bang sa internet na  lamang ang lahat? Maari bang magkatagpo na lang sa isang online para maka chat mo at magkaroon ng pagkakataong sabihin ang nais sa isa't isa?

Mahirap. pero iisa lamang ang sigurado, maswerte pa rin tayo, nakakaramdam pa rin tayo ng pagmamahal. Malayo man, ang mahalaga may pinagtutuunan ka ng pagmamahal. Ngayon, kung sa kasalukuyan ito'y may pag-aalinlangan at may hadlang, darating ang panahon, mundo nati'y magtatagpo sa gitna upang maipadama nang husto ang pagmamahal sa isa't isa.   

Kahapon at Pangarap

Kahapon naging masaya ang buhay ko

Sa isang pangakong aking pinangarap

Sa isang kahapong pangako sa isa't isa

Hindi ko man ninais ito'y kusang dumating.

Sa isang masalimuot na mundong ginagalawan

Ang mga pagbabago'y,dapat ng tanggapin

Isang umaga nagising na lang ako

Sa katotohanang biglang pangarap ay tapos na.

Pilit kang kumawala ako'y naiwang lumuluha

Subalit kahit paano pasalamat, nakilala kita

Ninais ko ang ibalik matamis na nakaraan

Tila isang pangarap na lamang talaga.

Nais kong pigilan ka, sa aking mga bisig

Nais kong parating makasama ka

Subalit magkalayong mundo nati'y

Sadyang mailap sa isa't isa.

Balesin Island

Balesin is a mere 25-minute plane ride from Manila. It is located east of Mauban, Quezon beside the Polillo Islands and nestles at the gate of Lamon Bay, one of the richest, undisturbed fishing grounds in the Pacific. A true island paradise.

Balesin Island, which is currently owned by Balesin Corporation, is a 424 hectare island resort located in Lamon Bay , Pollilio, Quezon Province, Philippines ; 25 miles of the eastern coast of Luzon , and 95 air miles, (approximately 30 minutes flight time) from The Ninoy Aquino International Airport in Metro Manila.

Balesin has a 424 hectare total land area. It is approximately 5 kilometers long and 1.5 kilometers at its widest point. The island is generally flat except for some elevated areas, (cliffs) which reach up to 6 meters above sea level. There is abundant vegetation consisting of rain forests, coconut trees, wild shrubs and flowers. White sand beaches, accentuated by coves formed by coral rock formations, surround Balesin Island .

The island experiences sunny weather throughout most months, typical for a tropical climate. Mild southwesterly winds prevail from March to August while northeasterly winds occur from September to February. The short rainy season starts in September and ends in December, with heaviest rainfall occurring between October and November. The island is an ideal location for beach resort and outdoor leisure activities.

Except for rare occasions when the islands west coast is disturbed by light northeast winds, the sea is generally calm and ideal for water activities and passage of all types of sea craft.

Balesin offers a carefully planned setting designed to accomodate your every whim – be it a round of golf, a game of tennis, deep-sea adventure or plain total relaxation.

Take a dip in one of Balesin’s private coves. Or stroll along its white sand beaches strewn with a variety of shells. Dive in its clear ocean waters and marvel at the abundance of colorful tropical fish and other marine life. Have your fill of breathtaking seascapes, resplendent sunsets and star-studded skies.

Breathe in the crisp, clean air of Balesin. Hear it in the swaying of the palms while you sip on pure, fresh coconut water. Be enchanted by rare species of tropical birds and butterflies. And in the evenings, let the fireflies light your way. Balesin will place you under its spell.

Balesin’s most alluring spot is probably the spectacular Tordesillas Point: a wide, white beach strip that extends gracefully southward into a narrow neck that is “hyphened” to a farther land mass by a permanent sandbar. At low-tide, the long flat sandbar appears like a rolling plain that connects the main isle to its insular neighbor-isle. But at high tide, the sandbar is covered over by the great Pacific Ocean-completely separating the far isle from the main, as if were an independent island. Meanwhile, the Pacific churns the surf more wildly on the southeastern side.

A spec in the Pacific Ocean some five kilometers long and 424 hectares wide, Balesin harbors a 1500-meter long grass landing strip. A short footpath shaded by thick foliage leads to several cottages, 20 rooms in all, widely berthed by lawns of manicured Bermuda grass. A six-hole golf course beside the sea, two shell tennis courts, a swimming pool, a ping-pong hall, volleyball area, recreational fishing facilities as well as clubhouse are among its amenities.

But what attracts visitors to Balesin is what it lacks. No noisy rabble to trample the pristine beaches. No sleazy riffraff or tacky karaoke bars to ruin the starlit night.

The Balesin Corporation owns the entire island. Available only as a tour package, PhP11,000 affords you a three-day, two-night stay, round trip airfare, complete meals and use of all facilities. The runway can only accommodate light planes that seat six to 40 passengers. It is best to go to Balesin as a group of at least six.

http://www.wayph.com/balesin-island-quezon

Dalampasigan

Maaga akong nagising sa araw na ito kahit na walang pasok kasi araw ng Sabado. Dapat hindi pa ako gigising pero, ako na mismo ang pumutol ng aking pagtulog. Naalimpungatan ako sa aking masamang panaginip.  Hanggang sa tinext ko muna ang aking kapwa guro upang itanong kung pupunta sila sa paaralan ngayong araw. May tinatapos kasi sa kanyang silid-aralan.

Madali siyang nagreply. Kasi nagising ko rin siya, natutulog pa pala siya; narinig lamang niya na may text message sa kanya. Pupunta raw sila. Sinabi ko na pakihintay ako kasi may gagawin ako sa iskul. Bakit daw ang aga ng gising ko, sabi ko may napanaginipan ako. Pinutol ko kasi hindi kagandahan. 

Sabi ko, matutulog ulit ako kasi baka ibang yugto naman ang aking mapanaginipan. Presto! Makalipas ang ilang minuto, napaidlip na naman ako. Wow! ang saya. Magandang yugto naman ang aking napanaginipan. 

Isang magandang lugar, malamig ang simoy ng hangin. Banayad ang alon ng tubig. Naliligo ako, kasama ang aking taong pinapangarap sa buhay. Hindi ko akalain magtatagpo ang aming landas sa panaginip. Hinahabol ko siya sa dalampasigan. Hanggang sa inabutan ko siya. Namamahinga kami nang bigla niyan akong kagyat na dinapuan ng halik sa aking mga labi. Ako ang nabigla sa kanyang ginawa, subalit mabilis na mabilis lamang ang pangyayari. Ah.!Aray! ang sakit ng sikat ng araw. Bigla akong nagising.

Mataas na pala ang sikat ng araw. Mainit na. Ang sikat na tumatama sa salamin ng aking kwarto ay masyado nang nakakasakit, kaya't napilitan na rin akong bumangon. Alas 9:30 na pala ng umaga.

Kagyat akong nag-umagahan, naligo at sinimulang magtungo na sa paaralan.

Dahil sa Isang Ikaw

Sa ating pag-iisa mas naiisip natin ano ang mas mabuti nating gawin sa mga bagay at pangyayaring nais nating mangyari na hindi natutupad. Sa halip na magmukmok at sisihin ang sarili sa pagkabigo, mas nararapat na umisip ng mas mabuting bagay na nangyari kaysa ang isipin na maghanap pa sa dapat ito ang nangyari.

Malamang dahil sa labis kong pag-iisip sa iyo kagabi, sobrang umaga na ako nakatulog, kaya't inaasahan na tanghali ako nagising. Subalit hindi ko inaasahan na sa aking pagtulog, mapanaginipan ka. Talagang tinapos ko ang aking panaginip. Kumbaga mula simula hanggang wakas. Napanaginipan ko na kasama kita. Kaulayaw kita. Kayakap kita. Katabi kita. Hanggang sa sumilay ang bukang liwayway. Isang umagang kay ganda para sa ating dalawa. Parang totoo lahat ng pangyayari. Isang panaginip na nagdala sa akin at sa atin sa iisang daigdig, sa iisang panahon at sa malayang oras na tayo'y magkapiling.

Ninais ko na sana maulit ang mga bagay na nangyari sa atin minsang tayo'y nagkasama. Subalit ang lahat ng ito ay maaring maging imposible na. Ang minsang pangyayaring iyon ay panghabambuhay ko nang dadalhin. At iisiping ang ligayang ating nakamit sa mga ors na iyon ay mananatiling bahagi ng aking nakaraan, ng ating kahapon.

Kung aking lilimiin, ang isang magandang bagay ay ating matatanto sa ating pag-iisa. Dahil sa ang lahat ng bagay ay may dahilan kung bakit hindi nakakamit, dapat lamang nating unawain. Kailangan lamang nating makuntento. 

Ako, ninanais ko mang ikaw ay makapiling na muli, nauunawaan ko ang iyong kalagayan, nauunawaan kita. Mahalaga hindi ka nakakalimot. Mahalaga, naaalala mo pa rin ako. Tama na sa akin iyon. Masaya na ako roon. Kahit na ang mga plano mo'y hindi matupad para sa ating dalawa, malamang may iba pang pagkakataon at iyon ay aking hihintayin hanggang sa ang bukas mo'y magliwanag muli. Hanggang sa ang pasanin mo'y gumaan at hanggang ang mundo mo at mundo ko ay muling magtagpo at muling magkapiling sa isang tahimik na gabi. Sa isang malamig na gabi. sa isang maligayang gabi. Hanggang sa muling pagkukurus ng ating landas. Maghihintay ako.

Sana Nandito Ka

Hindi ako makatulog. Naiisip kita. Hindi ka mawala sa aking isipan. Hindi ko gusto ang ganitong pakiramdam. Kung may magagawa lamang ako. Kung may maiisip lang sana akong mas maganda upang maiwaglit ka sa aking isipan, gagawin ko upang ang pananabik sa iyo ay hindi ko maramdaman.

Maaga kong naramdaman ang antok ngayong gabi. Alas sais pa lamang ramdam ko na ang antok. Maaga na  rin akong naghapunan upang nang sa ganun makatulog na ako nang maaga. Subalit, saglit na napadaan ka sa aking isipan, nawala ang antok ko simula kanina.

Pinilit kong ipikit ang aking mga mata. Subalit, pilit na naglalaro ka sa aking isipan. 

Nahihirapan ako, bakit?Walang leybel ang aking pagkakakakilala. Ni hindi ko alam, kaibigan mo ba ako? Bestfriend mo ba ako? o mag-ano ba tayo? Ang hirap kasi, nasanay akong kausap ka. Nasanay akong nandyan ka. Tapos bigla kang nawala. Bigla kang nanlamig. Biglang ang dati mong mainit na pakikipag-usap sa akin ngayo'y tila naghihintay na lamang ako sa pag-ulan sa ilang sa gitna ng tag-araw o sa gitna ng disyerto. Naghihintay ako ng isang araw maibalik natin muli ang init ng ating pagkalinga sa isa't isa.

Gumagawa naman ako ng paraan. Ayoko ng ganito, yung tipong naghahanap, iyong tipong naghihintay. Mali man sa palagay ko, pero paano ?

Hanggang ngayon, ako'y umaasa sa iyong pagbabalik. Sana lang muling magbalik ang dati mong pakikitungo sa akin, ang magbalik lang iyon, kasiyahan ko na. Araw-araw akong umaasa, araw-araw akong naghihintay. Gabi man ginagawa kong araw upang baka sakali nandun ka, nandito ka, o matagpuan kita...sana.